Veiligheidshandboek voor de piercing & tattoo praktijk 1. VOORWOORD De verspreiding van het humaan immunodeficiëntievirus (HIV), het voorkomen van infecties met hepatitis-virussen (HBV en HCV) en de toename van gevallen van therapieresistente tuberculose (TBC) liggen aan de basis van de sterk toegenomen zorg voor preventie van infectie-overdracht bij medische handelingen in de ziekenhuizen. Voor de maatregelen die in het Piercing / Tattoo praktijk toegepast moeten worden bestaan tot op heden nog geen bindende richtlijnen. Vermits elke vorm van controle van buitenaf ontbreekt is het de plicht van elke prakticus om zijn verantwoordelijkheid hierin op te nemen. Er is heel wat literatuur beschikbaar over hygiëne en de preventie van infectie-overdracht in de praktijk. Vaak zijn de voorgestelde werkwijzen moeilijk of niet toepasbaar in de dagelijkse piercing / tattoo situatie. De wijze van praktijkvoering bemoeilijkt effectieve hygiëneprocedures. Denken we aan het contact tussen klant en prakticus tijdens de verzorgingen. Een groot aantal klanten wordt in eenzelfde behandelruimte verzorgd en dit erg snel na elkaar. Tal van instrumenten en oppervlakken in een kabinet zijn moeilijk te ontsmetten of te steriliseren. Hoewel men naar een consensus neigt voor wat betreft de noodzaak van hygiënisch handelen, blijkt er niet steeds eensgezindheid te bestaan over de wijze waarop men best te werk gaat om dit te bekomen. In dit veiligheidshandboek trachten wij de voornaamste en de noodzakelijkste maatregelen aan te geven die wij nodig achten om een veilige en verantwoordde werkomgeving te crieeren voor de prakticus, zijn mederwerker en klant. Daarbij wordt verwezen naar de redenen die dergelijke voorschriften verantwoorden. Het is echter onmogelijk een pasklare oplossing voor te schrijven die voor elke situatie in elke praktijk toegepast kan worden. Daarom beschouwen wij deze maatregelen als aanbevelingen die in de mate van het mogelijke gevolgd moeten worden. Wij benadrukken wel dat de doeltreffendheid van een infectiepreventieprotocol bepaald wordt door de zwakste schakel ervan. Daarom wordt best voor elke individuele praktijk een volledig systeem uitgedacht, aangepast aan de specifieke omstandigheden waarin gewerkt wordt, en dat voldoet aan de meest strikte eisen van praktijkhygiëne. Niettemin zal elke verbetering aan de situatie, hoe beperkt zij ook is, bijdragen aan een vermindering van het risico voor infectie-overdracht. Dit veiligheidshandboek is samengesteld naar de richtlijnen van : Ministerie van Volksgezondheid en Leefmilieu : Hygiene in de praktijk De volgende deskundigen hebben hun medewerking verleend bij het opstellen van deze aanbevelingen inzake hygiëne in de praktijk: Mevrouwen De Heren DECLERCK, D BOUTE, P ROMPEN E. JANNES, H BURTONBOY, G VAN GANSBEKE, B LAUWERS, S GOUBAU, P WAUTERS, G SCHELSTRAETE, N HUYSMANS, J VERSCHRAEGEN, G MAJERUS, P ZUMOFEN, M REYBROUCK, G Het voorzitterschap werd verzekerd door Prof. Dr. G. REYBROUCK. Ministerie van Volksgezondheid en Leefmilieu : Aanbevelingen inzake sterilisatietechnieken De volgende deskundigen hebben hun medewerking verleend bij het opstellen van de aanbevelingen van de Hoge Gezondheidsraad inzake sterilisatietechnieken: Mevrouwen De Heren DONY, J ACCOE, W DE KEERSMAECKER, L FABER, Ch BONNET, F DEVLEESCHOUWER, M JACQUEMIN, G BOUGELET, Fr REYBROUCK, G VERSCHRAEGEN, G BRUYNEEL, P ROLAND, M ZUMOFEN, M BURTONBOY, G Het voorzitterschap werd verzekerd door Prof. Dr. G. REYBROUCK.